Η φόρμα
Τι είναι ένα drag revue
Από πού προέρχεται το drag cabaret, από άνδρες ηθοποιούς σε γυναικείους ρόλους έως τις παντομίμες dames, το lip sync και το σύγχρονο drag show, με μια εξήγηση πριν από τη βραδινή σας έξοδο.
Βρείτε μια βραδιά καμπαρέ ↗Γρήγορη απάντηση
Ένα drag revue είναι μια σειρά από τραγούδια, κωμικά νούμερα και σκετς από καλλιτέχνες σε drag, που τα συνδέει ένας παρουσιαστής αντί για μια πλοκή. Αντλεί από μια μακρά θεατρική παράδοση όπου άνδρες υποδύονται γυναικείους ρόλους, από τη «dame» του βρετανικού παντομίμα και από το σύγχρονο drag show που αναπτύχθηκε στα αμερικανικά μπαρ τη δεκαετία του 1920 και του 1930. Περιμένετε απομιμήσεις, αλλαγές κοστουμιών, ζωντανό ή playback τραγούδι και πολλή συνομιλία με το κοινό.
Άνδρες σε γυναικείους ρόλους, εδώ και πάρα πολύ καιρό
Η γυναικεία υποδήλωση επί σκηνής ανάγεται τουλάχιστον στην αρχαία Ελλάδα, όταν άνδρες ηθοποιοί υποδύονταν τους γυναικείους ρόλους. Στην Αγγλία της Αναγέννησης οι γυναίκες απαγορευόταν να παίζουν, οπότε άνδρες και αγόρια αναλάμβαναν κι εκείνοι αυτούς τους ρόλους. Η ίδια η λέξη drag μπορεί να ανάγεται στην ελισαβετιανή εποχή, αν και η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση της με αυτή τη θεατρική έννοια χρονολογείται από το 1870. Κατά τον δέκατο ένατο και τις αρχές του εικοστού αιώνα, καλλιτέχνες που υποδύονταν γυναικείους ρόλους εμφανίζονταν σε βοντβίλ, μπουρλέσκ και θέατρο, και ορισμένοι έγιναν διάσημοι γι' αυτό.
Η ντάμα του παντομίμα
Για το βρετανικό κοινό, ο πιο οικείος πρόγονος είναι η «dame» του παντομίμα: ένας άνδρας με περούκα και έντονο μακιγιάζ που υποδύεται μια σεβάσμια γυναίκα, συχνά τη μητέρα του ήρωα, με έναν υπερβολικά κωμικό τρόπο. Οι «dames» φημίζονται για τις πολλαπλές αλλαγές κοστουμιών, η καθεμία πιο εξωφρενική από την προηγούμενη. Όποιος μεγάλωσε με το χριστουγεννιάτικο παντομίμα γνωρίζει ήδη τη μισή γραμματική ενός drag cabaret, από τα κλιμακούμενα outfits μέχρι τα πονηρά σχόλια προς το κοινό.
Το μοντέρνο drag show
Το drag show ως νυχτερινή ψυχαγωγία διαμορφώθηκε στα speakeasies και τα υπόγεια μπαρ της Αμερικής την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης, τη δεκαετία του 1920 και του 1930. Τα βασικά του συστατικά έχουν ελάχιστα αλλάξει έκτοτε: ερμηνευτές που τραγουδούν ή κάνουν lip-sync σε τραγούδια, χορός, κωμωδία και σκετς, και αλληλεπίδραση με το κοινό, συχνά με περίτεχνα κοστούμια και μερικές φορές ντυμένοι για να μιμηθούν διάσημους τραγουδιστές. Περιοδεύοντα shows μετέφεραν τη φόρμα σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες τις επόμενες δεκαετίες.
Συγχρονισμός χειλιών και ζωντανά φωνητικά
Το να κάνεις playback σε μια ηχογράφηση συχνά θεωρείται μειονέκτημα σε μια ποπ συναυλία, αλλά στο drag είναι τέχνη. Όταν το κοινό γνωρίζει ότι ο καλλιτέχνης προσποιείται, το lip sync γίνεται μια μορφή μουσικής παντομίμας, και οι drag performers το έχουν κάνει δικό τους. Πολλά drag shows περιλαμβάνουν επίσης ζωντανό τραγούδι. Το show κοντά στην Αγία Νάπα διαφημίζεται με ζωντανή τραγουδίστρια μαζί με τις μιμήσεις του, οπότε να περιμένετε ένα μείγμα και όχι μια βραδιά αποκλειστικά με playback.
Καμπαρέ, τραπέζια και ο παρουσιαστής
Το καμπαρέ είναι θέατρο για κοινό που κάθεται σε τραπέζια, συνήθως τρώγοντας ή πίνοντας, με έναν τελετάρχη να παρουσιάζει τα νούμερα. Το πρώτο καμπαρέ με τη σύγχρονη έννοια άνοιξε στο Montmartre του Παρισιού το 1881, και στις Ηνωμένες Πολιτείες τα drag shows συγκαταλέγονται στα θεάματα που συχνά διαφημίζονται ως καμπαρέ. Ο παρουσιαστής, που στην παλαιότερη θεατρική γλώσσα ονομάζεται compère, συνδέει τα νούμερα, μιλά στην αίθουσα και κρατά τη βραδιά σε κίνηση, κάτι που στο drag καμπαρέ συχνά τον καθιστά τον κύριο κωμικό της βραδιάς.
Γιατί αποπνέει camp, και γιατί αυτό έχει σημασία
Το camp είναι η προτίμηση για πράγματα που είναι εν γνώσει τους υπερβολικά και τεχνητά, και απολαμβάνονται εν μέρει επειδή είναι υπερβολικά. Εμφανίζεται εδώ και καιρό στον κινηματογράφο, στο καμπαρέ και στην παντομίμα. Ένα drag revue είναι camp επίτηδες: οι περούκες είναι σχεδιασμένες να είναι υπερβολικά μεγάλες και η λάμψη είναι σχεδιασμένη για να την προσέξεις. Η κατανόηση αυτού βοηθά τους πρωτάρηδες να χαλαρώσουν, γιατί το show γελά μαζί με το κοινό του για όλη αυτή τη λαμπερή παράσταση, χωρίς να ζητά από κανέναν να την πάρει στα σοβαρά.
Πηγές